Czym jest włączanie dla rodziców dzieci niepełnosprawnych?

Codzienna konfrontacja z innością swojego dziecka jest dla rodziców bardzo trudna. Doświadczanie odrzucenia w różnych sytuacjach może ranić. Czy jesteśmy gotowi stawić czoło, wyjść do innych, dzielić się niepełnosprawnością swojego dziecka jak darem? Warto pamiętać, że także rodzice dziecka zdrowego natrafiają na niezrozumienie i doświadczają porażek, gdyż rozczarowania i zawody są wpisane w nasze życie, ale istotne jest, jak z nich wychodzimy - mocniejsi czy zniszczeni.

Nauczyć się żyć z niepełnosprawnością intelektualną swojego dziecka to przyjąć z godnością to, czego nie mogę zmienić – jego niepełnosprawności. Ale przecież mogę wpływać, zmieniać dalsze i bliższe środowisko, by jemu łatwiej było w nim żyć. I to będzie najlepszy sposób pomocy. A więc nowe, realne zadanie: pozyskać innych do współpracy, rozszerzyć krąg ludzi życzliwych, uczyć rozumienia drugiego, jeżeli chcemy być rozumiani; uczyć proszenia o pomoc i okazywania wdzięczności za pomoc okazaną; uczyć wzajemnego szacunku, dzielenia się z innymi tym, co mam, ale również przyswajania niezbędnej wiedzy o otaczającym świecie. Czy uznajemy to za wartość? Czy szkoła powinna być miejscem, gdzie uczy się tych wartości, czy zaledwie przekazuje ulotną wiedzę?

I to jest przyszłość nauczania włączającego, kiedy w kształceniu dzieci w szkołach postawimy jako priorytet wychowanie w duchu wartości, rozwój szkolnej wspólnoty, w której każdy uczeń i nauczyciel będzie się dobrze czuł i chętnie tu przychodził.
Tylko w takiej atmosferze, przy takim nastawieniu każde dziecko może „stawać się”, ”być”, „chcieć”, pomimo doświadczanych różnic. Właściwie różnice te dodatkowo wzbogacają społeczność szkolną.

 

Autor: Jadwiga Bogucka, Edukacja włączająca jako wyzwanie i szansa dla szkół, w: Szkoła równych szans. Uczeń niepełnosprawny w szkole ogólnodostępnej - budowanie systemu wsparcia i pomocy, Wrocław 2010.