NDT Bobath

 

Metoda NDT-Bobath została stworzona w latach 40 XXw. przez Bertę i Karla Bobath. Oparta została o obserwację osób, u których nastąpiły zmiany w prawidłowym funkcjonowaniu ośrodkowego układu nerwowego (OUN).

 

Analizując przebieg prawidłowego oraz nieprawidłowego rozwoju dziecka od pierwszych dni życia, autorzy opracowali studium zachowań rozwojowych, służące ocenie stopnia dojrzałości OUN. Dzięki temu, możliwe stało się wykrycie zaburzeń związanych z rozwojem ruchu (braku adekwatnych na danym etapie rozwoju odruchów fizjologicznych lub ich patologii) oraz zaprogramowanie postępowania rehabilitacyjnego. Celem oddziaływań terapeutycznych jest rozwinięcie odruchów prawidłowych oraz hamowanie odruchów patologicznych, z jednoczesną normalizacją napięcia mięśniowego. Służą temu wybrane ćwiczenia wykonywane rękoma terapeuty lub odpowiednio przygotowanego rodzica i właściwe ułożenie dziecka w przestrzeni.

Metoda NDT-Bobath może być stosowana zarówno w rehabilitacji dzieci jak i dorosłych. Jej najczęstszymi adresatami są wcześniaki, niemowlęta i dzieci starsze z zespołami neurologicznymi, ortopedycznymi, genetycznymi oraz prezentujące opóźnienia w rozwoju. Metoda znajduje zastosowanie między innymi w przypadku:

  • Zaburzeń neurologicznych (mózgowe porażenie dziecięce, przepukliny oponowo –rdzeniowe),
  • Zespołów genetycznych (np. Zespół Downa, Zespół Fremann-Sheldon, Zespół Willego-Pradera, Zespół Retha, Zespół Angelmanna)
  • Chorób nerwowo-mięśniowych (np. dystrofia mięśniowa),
  • Zaburzeń równowagi,
  • Wad postawy (skolizy, płaskostopie, stopy końsko-szpotawe)
  • Opóźnień psychoruchowych,
  • Asymetrii ułożeniowej,
  • Kręczu szyi,
  • Wcześniactwa,
  • Wzmożonego lub obniżonego  napięcia mięśniowego.